در توضيح اين امر مىگوييم اگر در آيهء شريفه مصاديق زينت ( زينت به حمل شائع ) يعنى اعضاى بدن زن موضوع قرار گرفته بود مثلًا گفته مىشد به ذراع زن نگاه نكنيد ، ممكن بود بگوييم ، نظر به ذراع زن در جايى كه ذراع از غير ذراع تشخيص داده نمىشود ، صدق نمىكند ، ولى در اينجا خود عنوان زينت متعلق ابداء قرار گرفته است ( نه عناوين خاصّهء مصاديق آن ) ، در اينجا اگر نفس زينت بودن احراز گردد ، كفايت مىكند و لازم نيست تشخيص داده شود كه چه قسمى از اقسام زينت است ، بنابراين همين كه بدن زن مشخص باشد كفايت مىكند هر چند اعضاى بدن از يكديگر تمييز داده نشود « 1 » . حال اگر ما بگوييم كه زينت عنوان مشير به مصاديق زينت است و به منزلهء اين است كه از ابداى تك تك مصاديق زينت ( اعضاى بدن زن ) نهى شده است باز چرا تنها اعضاى بدن زن را زينت بشمار مىآوريم و كل بدن زن را زينت حساب نمىكنيم ؟ بنابراين بر فرض كه زينت عنوان مشير به مصاديق باشد مىتوان گفت كه از آيهء حرمت ابداى بدن زن استفاده مىشود و در صدق اين مفهوم لازم نيست كه گردن و صورت از يكديگر تشخيص داده شود ، بلكه اگر بدن زن با نگاه مشخص باشد هر چند اعضا تمييز داده نشود ، مفهوم ارائه در رؤيت صدق مىكند . موضع سوم : ايشان جواز را در جايى كه انسان يا جماد و يا مرد يا زن بودن طرف مقابل با نگاه مشخص نباشد روشنتر از جايى كه اعضا از يكديگر تمييز داده نمىشود دانسته‌اند ، در حالى كه مسأله به عكس است چنانچه توضيح خواهيم داد .

--> ( 1 ) ( توضيح بيشتر كلام استاد - مدّ ظلّه - ) با ذكر مثال ديگرى كلام متن را توضيح مىدهيم : اگر گفته شود ، « به زيور زن نگاه نكن » ، اين جمله با جملهء « به النگوى زن يا به دستبند وى نگاه نكن » تفاوت دارد ، در جمله اول اگر اصل زيور بودن زن مشخص باشد ، كفايت مىكند بنابراين اگر معلوم نباشد كه النگو است يا دستبند ، ضررى در صدق اين جمله نيست ، ولى در جمله دوم ، بنابر مبناى مرحوم آقاى خوئى بايد النگو بودن يا دستبند بودن هم مشخص باشد .